คิดถึง

posted on 17 Feb 2011 22:35 by pakanipa
นานแล้วที่ไม่ได้เข้ามาเขียน เหมือนจากเพื่อนที่พึ่งรู้จักแล้วสัมผัสได้ว่านี่จะต้องเป็นเพื่อนที่ดีแน่ๆ ไปใช้ชีวิตมาจนแทบไม่ได้อยู่กับตัวเอง ยังคงไม่ลืมแน่นอน ตอนนี้เองก็รู้สึกดีใจที่ได้กลับมาอีกครั้ง คิดถึงนะคิดถึงจริงๆ บางทีการที่ไม่ได้แสดงอะไรออกมา อาจทำให้เข้าใจผิดเพราะส่วนใหญ่แล้วคนชอบใช้ประสบการณ์ของตัวเองตัดสินคนอื่นเสมอๆ การไม่แสดงอะไรออกมาเลยในโลกที่เราไม่ได้อยู่คนเดียวมันคงแย่เพราะคงไม่มีใครเข้าใจตาเฉยอย่างเรา งั้นเอางี๊นะแบบว่า....ทวีตทุก 15 นาทีเป็นไง (....ไม่มีอะไรทำเลยเหรอ ...ว่างงง มากไปไม๊นี่) แต่คงไม่ใช่เราอ่ะนะ ไปก่อน คิดถึงนะ อาจไม่ใช่ทุก 15 นาทีแต่คิดถึงไม่เสื่อมคลาย(ขอไปอ้วกก่อนละกัน)

ฟูมฟัก รักและห่วงใย

posted on 05 Nov 2008 01:21 by pakanipa  in growth

ฟูมฟัก รัก และห่วงใย

เธอเคยฟูมฟักอะไรซักอย่างไหม?..... เฝ้าดูมันงอกเงยเติบโต......

เมื่อตอนที่ฉันมีกระบองเพชรต้นแรกของชีวิตที่ตั้งใจซื้อมาเลี้ยงไว้เป็นเพื่อน

(มันเลี้ยงง่ายไม่พูดจาและกวนประสาท) ตอนนั้นฉันไม่รู้จักมันมากมายไม่รู้จักชื่อ

หรือสายพันธ์หรืออะไรๆเกี่ยวกับตัวมันเลย รู้แต่ว่ามันเป็นต้นกระบองเพชรที่

ไม่ต้องการการดูแลและถนุถนอมมากมายให้น้ำนิดๆหน่อยๆก็อยู่ได้แล้ว

ฉันเลี้ยงต้นไม้ที่เข้ากับวิถีชีวิตของฉัน ( ก็ฉันเองไม่ค่อยมีเวลานี่นา )

แต่วันนึงมันก็ทำให้ฉันประหลาดใจ เจ้าต้นหนามๆที่ไร้ใบของฉัน

มันมีตุ่มเล็กๆเกาะที่ลำต้น หลายวันผ่านไป เจ้าตุ่มนั้นก็โตขึ้นเรื่อยๆ

ฉันเฝ้ามองมัน ทุกครั้งที่มองมันตาของฉันจะเปล่งประกาย..............

แต่แล้ววันนึงเจ้าตุ่มๆนี้มันก็แตกออก.......โอ้ไม่นะ........

มันทำให้ฉันประหลาดใจเป็นครั้งที่สอง.....ไม่น่าเชื่อ....มันช่างน่ารักจริงๆ

ก็เจ้าดอกเล็กๆของมันน่ะสิ ช่างน่ารัก มันทำให้ต้นของมันและตัวฉันมีชีวิตชีวา

ฉันดีใจแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเหมือนกับว่าได้ค้นพบสิ่งที่มีค่าอันยิ่งใหญ่

(ฉันเพิ่งรู้ตอนนี้แหละว่ากระบองเพชรมีดอกด้วย)

ไม่น่าเชื่อเลยว่าเพียงแค่ต้นไม้เล็กๆที่สงบนิ่งจะนำมาซึ่งความสุขใจได้เท่านี้ 

ไม่อยากเชื่ออ่ะดิ................................................................................แล้วเธอล่ะอยากมีความรู้สึกแบบนี้รึเปล่า

มันสัมผัสได้ไม่ยากเลยนะ...

เพียงแค่หยุดมองบางสิ่งเล็กๆเก็บรายละเอียดบางอย่างรอบๆตัว บ้าง

เธอก็จะรู้สึกถึงความสุขเล็กๆมากมายเลยจ่ะ

 

edit @ 5 Nov 2008 02:55:48 by oopa

why

posted on 05 Nov 2008 01:17 by pakanipa

ฉันอ่านหนังสือประกอบภาพ* ทำไมของ คุณจิมมี่ เลี่ยว (ชาวไต้หวัน)

ทำให้คิดถึงเรื่องที่มนุษย์มักชอบสับสนในตัวเองมากกว่าสัตว์ประเภทอื่นๆ

เพราะมนุษย์มักจะครุ่นคิดเสมอว่าอยากจะเป็น-อยากจะทำอะไรดีน้า

...ฉันจะเป็นนัก.........นู่น........นี่ เยอะไปหมด ยิ่งรับรู้มากเท่าไรก็ยิ่งสับสนมากเท่านั้น

แต่พวกสัตว์ๆมันไม่เคยสับสนเลยมันเกิดมาเพื่อจะเป็นตัวมันเองเช่น น้องควาย

เกิดมาเพื่อเป็นควายมันไม่เคยถามตัวเองว่าอยากเป็นอะไร....(เอ๋??????????

แต่ถ้าควายรับข้อมูลทางUBCได้มันอาจจะมีความคิดแปลกๆก็ได้นะ..หุหุหุ)

ฉัน *ครุ่นคิด(ซ้ำ*  *  *  *  *) มันต้องเป็นเพราะความแตกต่างของ ส-ม-อ-ง แน่ๆ

จะเป็นที่ความใหญ่หรือว่าริ้วรอยหยักอันมากมาย (ที่เค้าว่ายิ่งมากยิ่งดี) อะไรกันน้า

ที่ทำให้ตัวมนุษย์เองช่างแตกต่างและสับสนวุ่วายมากมายกันเช่นนี้

แล้วฉันก็ *ครุ่นคิด (ซ้ำ*  *  *  *  *)

เออแล้วทำไมเราต้องมาคิดด้วยล่ะเนี่ย .....(คิดในใจ)

ก็ไม่อยากโง่อะดิ ...................................(ตอบในใจ)

ก็เค้า (เค้าไหนก็ไม่รุ๊) บอกว่าให้ใช้สมองบ้าง จะได้ไม่ฝ่อ

ยังงัยฉันก็ยังคงเป็นมนุษย์ ที่กำลังสันสนและก็ยัง*ครุ่นคิด(ซ้ำ*  *  *  *  *)

แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมง่ะ........ฉันถึงไม่เลิกสับสนซะที................

*หนังสือประกอบภาพ คือ หนังสือที่มีตัวหนังสือน้อยกว่าภาพในหนังสือจ้า

(ตามความเข้าใจของฉันเองล่ะ)

edit @ 5 Nov 2008 02:48:31 by oopa