ฟูมฟัก รักและห่วงใย
posted on 05 Nov 2008 01:21 by pakanipa in growth
ฟูมฟัก รัก และห่วงใย
เธอเคยฟูมฟักอะไรซักอย่างไหม?..... เฝ้าดูมันงอกเงยเติบโต......
เมื่อตอนที่ฉันมีกระบองเพชรต้นแรกของชีวิตที่ตั้งใจซื้อมาเลี้ยงไว้เป็นเพื่อน
(มันเลี้ยงง่ายไม่พูดจาและกวนประสาท) ตอนนั้นฉันไม่รู้จักมันมากมายไม่รู้จักชื่อ
หรือสายพันธ์หรืออะไรๆเกี่ยวกับตัวมันเลย รู้แต่ว่ามันเป็นต้นกระบองเพชรที่
ไม่ต้องการการดูแลและถนุถนอมมากมายให้น้ำนิดๆหน่อยๆก็อยู่ได้แล้ว
ฉันเลี้ยงต้นไม้ที่เข้ากับวิถีชีวิตของฉัน ( ก็ฉันเองไม่ค่อยมีเวลานี่นา )แต่วันนึงมันก็ทำให้ฉันประหลาดใจ เจ้าต้นหนามๆที่ไร้ใบของฉัน
มันมีตุ่มเล็กๆเกาะที่ลำต้น หลายวันผ่านไป เจ้าตุ่มนั้นก็โตขึ้นเรื่อยๆ
ฉันเฝ้ามองมัน ทุกครั้งที่มองมันตาของฉันจะเปล่งประกาย..............แต่แล้ววันนึงเจ้าตุ่มๆนี้มันก็แตกออก.......โอ้ไม่นะ........
มันทำให้ฉันประหลาดใจเป็นครั้งที่สอง.....ไม่น่าเชื่อ....มันช่างน่ารักจริงๆ
ก็เจ้าดอกเล็กๆของมันน่ะสิ ช่างน่ารัก มันทำให้ต้นของมันและตัวฉันมีชีวิตชีวา
ฉันดีใจแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเหมือนกับว่าได้ค้นพบสิ่งที่มีค่าอันยิ่งใหญ่
(ฉันเพิ่งรู้ตอนนี้แหละว่ากระบองเพชรมีดอกด้วย)
ไม่น่าเชื่อเลยว่าเพียงแค่ต้นไม้เล็กๆที่สงบนิ่งจะนำมาซึ่งความสุขใจได้เท่านี้
ไม่อยากเชื่ออ่ะดิ................................................................................แล้วเธอล่ะอยากมีความรู้สึกแบบนี้รึเปล่ามันสัมผัสได้ไม่ยากเลยนะ…...
เพียงแค่หยุดมองบางสิ่งเล็กๆเก็บรายละเอียดบางอย่างรอบๆตัว บ้าง
เธอก็จะรู้สึกถึงความสุขเล็กๆมากมายเลยจ่ะ
edit @ 5 Nov 2008 02:55:48 by oopa
why
posted on 05 Nov 2008 01:17 by pakanipaฉันอ่านหนังสือประกอบภาพ* “ทำไม” ของ คุณจิมมี่ เลี่ยว (ชาวไต้หวัน)
ทำให้คิดถึงเรื่องที่มนุษย์มักชอบสับสนในตัวเองมากกว่าสัตว์ประเภทอื่นๆ
เพราะมนุษย์มักจะครุ่นคิดเสมอว่าอยากจะเป็น-อยากจะทำอะไรดีน้า
...ฉันจะเป็นนัก.........นู่น........นี่ เยอะไปหมด ยิ่งรับรู้มากเท่าไรก็ยิ่งสับสนมากเท่านั้น
แต่พวกสัตว์ๆมันไม่เคยสับสนเลยมันเกิดมาเพื่อจะเป็นตัวมันเองเช่น น้องควาย
เกิดมาเพื่อเป็นควายมันไม่เคยถามตัวเองว่าอยากเป็นอะไร....(เอ๋??????????
แต่ถ้าควายรับข้อมูลทางUBCได้มันอาจจะมีความคิดแปลกๆก็ได้นะ..หุหุหุ)
ฉัน *ครุ่นคิด(ซ้ำ* * * * *) มันต้องเป็นเพราะความแตกต่างของ “ส-ม-อ-ง” แน่ๆ
จะเป็นที่ความใหญ่หรือว่าริ้วรอยหยักอันมากมาย (ที่เค้าว่ายิ่งมากยิ่งดี) อะไรกันน้า
ที่ทำให้ตัวมนุษย์เองช่างแตกต่างและสับสนวุ่วายมากมายกันเช่นนี้
แล้วฉันก็ *ครุ่นคิด (ซ้ำ* * * * *)
“ เออแล้วทำไมเราต้องมาคิดด้วยล่ะเนี่ย ”.....(คิดในใจ)
“ ก็ไม่อยากโง่อะดิ ”...................................(ตอบในใจ)
ก็เค้า (เค้าไหนก็ไม่รุ๊) บอกว่าให้ใช้สมองบ้าง จะได้ไม่ฝ่อ
ยังงัยฉันก็ยังคงเป็นมนุษย์ ที่กำลังสันสนและก็ยัง*ครุ่นคิด(ซ้ำ* * * * *)
แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมง่ะ........ฉันถึงไม่เลิกสับสนซะที................
*หนังสือประกอบภาพ คือ หนังสือที่มีตัวหนังสือน้อยกว่าภาพในหนังสือจ้า
(ตามความเข้าใจของฉันเองล่ะ)
edit @ 5 Nov 2008 02:48:31 by oopa